Çocukluğumu çok özlüyorum… Nasılda heyecanla oyunlar oynardık hem de hiç yorulmadan oynardık. Hiç aklımdan arkadaşlarımın isimleri çıkmıyor. O zamanlar saklambaç oynardık. İlk önce sayışırdık, en sona kim kalırsa o yumardı. Bazen yaşlı bir ağaç dibine, bazen bir duvar köşesine yumardık. En çokta karanlıkta oynamayı severdim. Oyunlarda türlü hileler yapardım. Çocukluk işte… Hiç unutmam bir gün yine saklambaç oynuyoruz Ayşe’nin tişörtünü giymiştim o da benimkini giymişti. Beyza gördüğünde beni yakaladım seni Ayşe diye bağırdı. Büyük bir heyecanla zafer çığlıkları atardık, herkes çıksın çelik çömlek patladı. Köşe kapmaca oynardık, hele yakan top bir başka sarardı, tek kale maç oynardık sağdan soldan bulduğumuz eski havası inik toplarla… Mahallede kız yoktu çok fazla, bizde erkeklerle oynardık. Beni kaleye koyarlardı, bende beceremez gol yerdim sonra kızarlardı bana gol yediğim için. Bende gider karşı takımdan dişime göre cılız sıska bir çocuk bulur döverdim onu o hırsımla... Eee sonuçta arnavut damarı var bende :)  Dokuz kayayı üst üste dizer topla o kayaları düşürürdük sonra ebe bize topla vurmaya çalışırdı ama biz taşları üst üste dizerdik o bize vuramadan. Yaz bitene kadar bu oyunlar tekrarlanırdı, hemen hemen her gün hiç bıkmadan yani dolu dolu geçerdi yaz günleri… Dizlerimizdeki yaraları sayardık. Kimin yarası daha çoksa gurur duyardı kendinden hiç unutmam hususi düşerdim. Mahallenin en yaramaz çocuğu da ben değildim ama bunuda belirtmek isterim... Tüm teyzeler beni çok severdi. Kendi çocuklarını gönderemezlerdi markete bana rica ederlerdi. Bende giderdim. Her markete gittiğim teyze bana arda kalan bozuk paralardan vermeye kalkardı ama direnir almazdım. Anneme de derlerdi ne kadar sıkı yetiştirmişsin Nurgül’e hiçbir şey veremiyoruz. Annemde o işini bilir derdi, duyardım… En çokta erik çaldığımız günler aklıma gelir. Evdeki eriklere yan bile bakmazdım. Çaldığımız erikleri karnımız ağrıyıncaya kadar yerdik büyük bir zevkle, büyük bir iştahla… Evimizin tam karşısında sahipsiz bir yaşlı bir ceviz ağacı vardı. Cevizler daha yeşilken ağaca çıkamadığımız için ağaca koca koca taşlar atardık. İlk önce bağırırdı biri taş elinde “Kafalara dikkat!” Fırlatırdı taşı var gücüyle arkadaş ama yinede birkaç kişinin kafasını ya da kolunu yarardı atılan taşlar. Yol bağı yapardık gelin arabalarına, hiç korkusuzca atlardık taksilerin önüne çoğunlukla zarflar boş çıkardı… Çocukluğumu özlüyorum, özlüyorum ve yaşamak istiyorum o eski anılarımı… Arkadaşlarımı öyle özledim ki tanır mıyım acaba diye düşünüyorum! Şaşkınca şimdiki çocuklara bakıyorum da ismini bile bilmiyor o eski oyunların ve sokaklarda kalmadı artık çocuk sesleri. Çocuklar ya play station salonlarında ya da internette… İyi ki o zamanın çocuğu olmuşum çünkü çocukken sevimli imiş bu koskoca ölümlü dünya…


(Mavi tshirtli olan bendeniz)


Nilüfer Nurgül AKPINAR
Mart 2009

Küçük olmak ya da çocuk olmak hiç dert edilmemesi gereken şeyleri bize göre en küçük olayları dert etmektir… Benim gözlemimce bir insan farkında olmadan surat yapmışsa yeter o minicik çocuğun üzülmesine… Çocuğun nefret etmesi için ne kadar basit bir şey değil mi? Ufacık bir somurtkan yüz ifadesi mahvediyor o küçücük bedendeki o kocaman yüreği… Kocaman diyorum çünkü benim için en büyük yürekler o küçücük bedenlerde saklıdır. Kötülük düşünemez, sahtekârlık düşünemez, içinde fesatlık yoktur çünkü kötülüğü tanımamıştır daha…

Anlayana tertemiz beyaz sayfa misali aslında bizim en güzel örneklerimizdir çocuklar… Neşeli şarkılar sevgi dolu sözcükler küçücük bir çikolata onların mutlu olmasına yetiyor. Hele düşleri ile birlikte küçük bir oyuncak araba olunca dolduruyor içine bütün sevdiklerini ve bir saatte bütün dünyayı dolaşıyor çocuklarımız. Ne kadar temiz, ne kadar duru hayalleri var aslında çocukların… Büyüdükçe hayalleri de yavaşça kirleniveriyor. Çocukken de olsa alıyor eline oyuncak tabancasını, sıkıyor etrafına mermileri ölüm saçan katil misali… Bir resim çiziyor ve resme bakan az buçuk düşüncelerini anlıyor. Sevdiğini daha bir güzel daha bir özenle çiziyor en güzel renklerle boyuyor minicik elleriyle ama sevmediğini kapkara geceler karasına büründürüyor. Aile içindeki arzularını da haykırıyor. Kiralık bir evde oturuyorsa hemen her resminde görebilirsin küçücük bir ev, yanında dere, ağaçlar, kuşlar vs… İşte çocuk olmak böylesi güzellikler barındırır. Dostlarım çocuksu yürekleredir benim en içten sevgi fışkıran selamlarım… Birde çocuksu saf yüreğini kaybetmeyenleredir…

Nilüfer Nurgül AKPINAR

Bir deniz kıyısında, küçük bir kumsaldım...
Dalgalar okşardı kumlarımı, bir anne çocuğunun saçlarını okşar gibi...

Her dalga gelişinde, bu sefer gitmeyecek sanırdım, ama hiçbir dalga
kalmazdı kumlarımın üzerinde, bir nefesten daha uzun süre...

Kimi dalgalar bana deniz kabukları getirirdi, kimileri küçük, küçücük ama
çok güzel taşlar... Hatta denizyıldızları bile getirenler olurdu ama
hepsi bu...
Hiçbiri kalmazdı bir nefesten daha uzun süre...

Kumdan kalelerim olurdu bazen... Altın sarısı kumlardan, kendi canımdan yapılmış.
Kollarımı açmış beklerken görkemli dalgaları, gelir umarsızca yıkıp giderlerdi kalelerimi, arkalarına bile bakmadan...

Kimi büyük bir gürültüyle gelirdi, köpüklerini saçarak etrafa büyük bir haşmetle;
kimiyse sessiz ve sakin, karanlıkta bir fısıltı gibi...

Ben hep en gürültülüsünü, en köpüklüsünü beklerken, anladım ki benden en çok şeyi onlar alıp götürüyordu... Sessiz sakin gelenlerse sanki bana dokunmaya kıyamıyorlar, geldikleri gibi dönüyorlardı masmavi evlerine...

Bazen biri gitmeden bir diğeri çıkıp geliveriyordu. İşte o zaman bilemiyordum ne yapacağımı... Birini kucaklamak isterken diğeri kayıp gidiveriyordu avuçlarımdan...

Gel-gitler oluyordu bazen... Kıyılarımdan giden dalgalar dönmüyorlardı geri... Ve ben yalnız kalıyordum uzuuun bir zaman... Ve ilk dalga vurduğunda sahile yeniden büyük bir gürültüyle, içimde bir çocuğun mutluluğu büyüyordu...

Haydi, güzel dalgam, ne olur gel artık,
İster fırtınalarla gel, ister meltemlerle... Ama ne olur gel...
Sahilde bıraktığın köpük köpük gözyaşları yetmedi mi?
Bak görmüyor musun? Açtım sana kollarımı. Gel söndür yanan kumlarımı, içimdeki ateşi...
Yoruldum seni beklemekten, Yoruldum gel-gitlerden...

GEL-GİTME ARTIK!!!

Nilüfer Nurgül AKPINAR
08.06.2008

BEN YOKUM

Güzellik bu denli ucuzsa
ve bu denli çirkinse yaşamak
nankörse emek
çıkarsa her kapının anahtarı
ben yokum

ben yokum
bir gecelik ilişkiler kadar değersizse aşk
parayla ölçülüyorsa dostluklar
ihanetler, savaşlar, karanlıklar üzmüyorsa
ve utandırmıyorsa yoksulluklar
ben yokum

erdem bu denli küçükse
ve bu denli büyükse yalanlar
hayaller yoksa
umutlar yoksa
çiçek açmıyorsa sevda bahçeleri
özlemi anlatmıyorsa karanfil
ben yokum

yaşam dediğiniz
zamanı tüketmek
maviyi kirletmek
yiyip içip yan gelip geğirmekse
ve küfretmekse sizden olmayana ana avrat
doğru dostum ben aykırıyım

varsın sizin olsun
din, yalan, sahtekârlık
sizin olsun
marklar, arabalar, dolarlar
konfor, lüks, şan, şöhret, mevki

bana bir dilim şiir
bir nebze sevgi yeter

yeter
bir içten gülüş
bir tutam düş
ve güneşin yedi rengi

Nur J((16.10.2008))